June Jordan

Ποίημα για την Αστυνομική Βία

Πες μου κάτι
τι νομίζεις θα συνέβαινε αν
κάθε φορά που σκότωναν ένα μαύρο αγόρι
σκοτώναμε έναν μπάτσο
κάθε φορά που σκότωναν έναν μαύρο άντρα
σκοτώναμε έναν μπάτσο

νομίζεις πως τα ατυχήματα θα μειώνονταν;
μερικές φορές συναισθήματα όπως εξέπληξέ με μωρό μου
επιστρέφουν στο στόμα μου και είμαι ήσυχη
όπως λιμνούλες ολυμπιακών διαστάσεων από
βουνά χιονισμένα που έχουν λιώσει κάτω απ’ τον ήλιο

κάποιες φορές το να σκέφτομαι για τον 12ο Oίκο του Σύμπαντος
ή τον τρόπο με τον οποίο το αυτί σου παγιδεύει την άκρη
της γλώσσας μου ή επιγραφές που δεν έχω δει ποτέ
όπως ΠΡΟΣΟΧΗ ΕΚΤΕΛΟΥΝΤΑΙ ΕΡΓΑ ΑΠΟ ΓΥΝΑΙΚΕΣ

Χάνω την αίσθηση του γρήγορου κτηνώδους
κι επαναλαμβανόμενου εξοργισμού όπως όταν μου λένε
πως 18 μπάτσοι χρειάστηκαν να καταστείλουν έναν άντρα
18 μπάτσοι τον έπνιξαν στην επακόλουθη συμπλοκή
(μην ειδωλοποιείς το ύφος των ισχυρών: καταστέλλω
και συμπλοκή) και το ότι η δολοφονία
και το ότι ο σκοτωμός του Arthur Miller σε δρόμο
του Μπρούκλιν ήταν απλά ένα «δικαιολογημένο ατύχημα» και πάλι
(Και πάλι)

Όλο ατυχήματα συμβαίνουν στους ανθρώπους παντού συνέχεια
έτσι που θα ‘λεγε κανείς πως η μόνη
κατάλληλη προστασία είναι τα όπλα
Λέω ότι οι πόλεμοι δεν είναι να τους καταλαβαίνεις ή να τους ξανακάνεις
οι πόλεμοι είναι για να παλεύονται και να κερδίζονται

κάποιες φορές το συναίσθημα όπως εξέπληξέ με μωρό μου
το μπλοκάρει/εκείνο το κτηνώδες όμως
όχι και τόσο συχνά πες μου κάτι
τι νομίζεις θα συνέβαινε αν
κάθε φορά που σκότωναν ένα μαύρο αγόρι
σκοτώναμε έναν μπάτσο
κάθε φορά που σκότωναν έναν μαύρο άντρα
σκοτώναμε έναν μπάτσο

νομίζεις πως τα ατυχήματα θα μειώνονταν;

―Τζουν Τζόρνταν

μετάφραση: Sam Albatros
thanks to John McCullough for his help with this poem

 

……………………………………………

 

Poem about Police Violence

Tell me something
everytime they kill a black boy
what you think would happen if
then we kill a cop
everytime they kill a black man
then we kill a cop

you think the accident rate would lower subsequently?
sometimes the feeling like amaze me baby
comes back to my mouth and I am quiet
like Olympian pools from the running

mountainous snows under the sun

sometimes thinking about the 12th House of the Cosmos
or the way your ear ensnares the tip
of my tongue or signs that I have never seen
like DANGER WOMEN WORKING

I lose consciousness of ugly bestial rapid
and repetitive affront as when they tell me
18 cops in order to subdue one man
18 strangled him to death in the ensuing scuffle
(don’t you idolize the diction of the powerful: subdue and
scuffle my oh my) and that the murder
that the killing of Arthur Miller on a Brooklyn
street was just a “justifiable accident” again
(Again)

People been having accidents all over the globe
so long like that I reckon that the only
suitable insurance is a gun
I’m saying war is not to understand or rerun
war is to be fought and won

sometimes the feeling like amaze me baby
blots it out/the bestial but
not too often tell me something
what you think would happen if
everytime they kill a black boy
then we kill a cop
everytime they kill a black man
then we kill a cop

you think the accident rate would lower subsequently

―June Jordan

 

*

 

Αυτά τα Ποιήματα

Aυτά τα ποιήματα
είναι ό,τι κάνω
στο σκοτάδι
προσπαθώντας να σ’ αγγίξω
όποιο κι αν είσαι πλάσμα
και
είσαι έτοιμο;

Αυτές οι λέξεις
είναι πέτρες στο νερό
που ξεγλιστράνε

Αυτές οι αποστεωμένες λέξεις
είναι απελπισμένα χέρια της αγάπης και του πόθου μου.

Είμαι μια ξένη
που μαθαίνει να λατρεύει
πλάσματα ξένα γύρω μου

όποιο κι αν είσαι πλάσμα
όποιο πλάσμα κι αν γίνω.

―Τζουν Τζόρνταν

μετάφραση: Sam Albatros

 

……………………………………………

 

These Poems

These poems
they are things that I do
in the dark
reaching for you
whoever you are
and
are you ready?

These words
they are stones in the water
running away

These skeletal lines
they are desperate arms for my longing and love.

I am a stranger
learning to worship the strangers
around me

whoever you are
whoever I may become.

―June Jordan