Reginald Dwayne Betts

Ο Πειρασμός Του Σχοινιού

Αυτό που μας συνδέει όλους είναι
η τραγωδία, & όλα αυτά τα χρόνια
αργότερα, ακόμα σκέφτομαι εκείνον,

στα είκοσι του, γκέι & πόσο πιο ελεύθερος
από ότι ο καθένας από μας θα ‘ναι ποτέ,
& αυτός είναι ένας τρόπος να πω την ιστορία,

ο άλλος είναι με επανάληψη ή απειλές:
αίμα στο μαχαίρι μου ή αίμα στην ψωλή μου,
πως δηλαδή επιβιώνοντας τόσο νέος &

όμορφος και πρόθυμος να περπατήσει κάθε μέρα
σα να φοράει παγιέτες σήμαινε πίστη
στο ότι υπάρχει πάντα κάτι που αξίζει να ρισκάρεις τον όλεθρο.

Και δεν υπάρχει λόγος να τον σκέφτομαι
τώρα, τώρα καθώς κρέμεται το σώμα ποδοσφαιριστή
φέρνοντας σε έκλειψη ένα κελί φυλακής

δίπλα μου, εκτός από το ότι, ίσως εκείνο το παιδί που τ’ όνομά του
δε θυμάμαι αλλά θυμάμαι το περπάτημά του, κατάφερε
κάτι που δεν μπορέσανε τα πόδια του νεκρού

ποτέ, να μην εγκαταλείψουν το βάρος
του σώματος, να κάνουν το σώμα να διογκωθεί,
σα μπαλόνι, να συνεχίσει να γίνεται, ώσπου ακόμα

και ο κίνδυνος να μην μπορεί να σε καταβροχθίσει.
Μια μέρα τον κοιτούσα, γεμάτος φόβο για τη
δική μου ευθραυστότητα & αναρωτήθηκα πώς τολμούσε

να είναι τόσο ο εαυτός του, έτσι ανοιχτά. Γιατί
κάθε λεπτό που ήμουν στο κελί ήξερα ότι αυτό το μέρος
είναι ασφαλές για το παιδί που τ’ όνομά του

δε θυμάμαι. Κι όμως πώς γίνεται ποτέ
να είσαι έτσι ασφαλής ως άντρας, όντας τόσο
όμορφος που οι straight το πιστεύουν &

θέλουν να σου μιλούν σα να σε αγαπούν
και θέλουν να σε κάνουν να τολμήσεις να πιστέψεις
πως μερικά πράγματα σε αυτόν τον κόσμο

παραείναι ωραία για να καταστραφούν.

―Reginald Dwayne Betts

μετάφραση: Sam Albatros




Temptation of the Rope
The link between us all
is tragedy, & these so many years
later, I am thinking about him,
all of twenty & gay & more free
than any of us might ever be,
& this is one way of telling the story,
another one is aphorism or threat:
blood on my knife or blood on my dick,
which is to say that surviving that young &
beautiful and willing to walk every day
as if wearing sequins meant believing
that there is always something worth risking doom.
There is no reason for me to think of him
now, especially with the football player’s
hanging body eclipsing another prison
cell, except, maybe the kid whose name
I can’t remember but walk I can, had mastered
something the dead man’s singing legs could
never, how not to abandon the body’s
weight, & how to make the body expand,
to balloon, to keep becoming, until even
the danger could not swallow you.
One day I watched him, full of fear for
my own fragility & wondered how he dared
own so much of himself, openly. For all
I know every minute in those cells
was safe for the kid whose name
I cannot recall. But how can a man ever
be safe like that, when you are so
beautiful the straight ones believe it &
want to talk to you as if they love you
and want you to dare them to believe
some things in this world must be
far too lovely to ever be broken.
―Reginald Dwayne Betts