Dana Gioia

Το γράμμα

Και τελικά, μένουμε μ’ ένα

Συναίσθημα—δυνατό, αναπόφευκτο—

Πως κατά κάποιο τρόπο αξίζαμε κάτι καλύτερο

Πως κατά κάποιο τρόπο όλα πήγανε

Κατά διαόλου. Κι εκείνο το γράμμα από τον οποιοδήποτε

Υπεύθυνο, που οπωσδήποτε θα ξεκαθάριζε τα πράγματα

Ανάμεσα σε εμάς και τον κόσμο που μας αδίκησε,

Δεν έφτασε ποτέ. Κάπου χάθηκε.

Ίσως ξέμεινε στο ταχυδρομείο επαρχιακής πόλης

Ή στάλθηκε κατά λάθος σε παλιά διεύθυνση

Κι ο νέος ένοικος το έβαλε στο συρτάρι

Με τα ρόλεϊ και τη λακ, ξεχνώντας

Να το δώσει στον ιδιοκτήτη να μας το προωθήσει.

Κι ακόμα περιμένουμε σαν παιδιά που έχουμε

Ξοδέψει χαρτζιλίκι δύο εβδομάδων

Σε κάτι που θα μας στείλουν με το ταχυδρομείο

Βλέποντας να περνάνε τα χρόνια όπως το καλοκαίρι

Όταν είσαι παιδί, προσμένοντας κάθε μέρα το γράμμα

Ακόμα και τις μέρες που το ταχυδρομείο είναι κλειστό.

―Dana Gioia

μετάφραση: Sam Albatros



The letter


And in the end, all that is really left

Is a feeling—strong and unavoidable—

That somehow we deserved something better.
That somewhere along the line things
Got fouled up. And that letter from whoever’s
In charge, which certainly would have set
Everything straight between us and the world,
Never reached us. Got lost somewhere.
Possibly mislaid in some provincial station.
Or sent by mistake to an old address
Whose new tenant put it on her dresser
With the curlers and the hairspray forgetting
To give it to the landlord to forward.
And we still wait like children who have sent
Two weeks’ allowance far away
To answer an enticing advertisement
From a crumbling, yellow magazine,
Watching through years as long as a childhood summer,
Checking the postbox with impatient faith
Even on days when mail is never brought.
―Dana Gioia