Danez Smith

σημειώσεις

αγαπητή αυτοκτονία

πώς είναι ο πόλεμος; τρώει;
πες μου για τα κορίτσια που ορμούν προς
τα πίσω σε χαζές εκρήξεις συναισθήματος
το υγρό στόμα του θανάτου να πιτσιλά
τους αστραγάλους γόνατα φρύδια τους.
πες μου για αδερφάρες σαν μεθυσμένα
πυροτεχνήματα, να εκτοξεύονται στη γη
μετείκασμα καμένο στο ποτάμι
& μνήμη τσιμέντου.
πώς είναι ο πόλεμος; έχει
σύζυγο; γνωρίζει πώς τα πτώματα
βρεθήκαν στο κρεβάτι της;

αγαπητή αυτοκτονία

ξέρω το αληθινό σου όνομα.
δένω με ξόρκια εσένα μην κάνεις κακό.
μπαίνω στο δωμάτιο σαν μικρόβιο.
λέω τ’ όνομά σου, είναι το όνομά μου.
οι τοίχοι μ’ αγγαλιάζουνε σαν μια καλή θεία.
το παράθυρο βουίζει. η πόρτα με κουνάει σαν κούνια.
η συρταριέρα φεύγει πάει να φτιάξει τσάι.
το δωμάτιο ξέρει το όνομά μου.
μας δένει με ξόρκι μην κάνουμε κακό.

αγαπητή αυτοκτονία

που κρατάς τους φίλους μου;
κάθε κούπα που γυρίζω έχει μόνο αέρα.
ανοίγω μια τουλίπα περιμένοντας τα πρόσωπά τους
μα βρίσκω μόνο την κίτρινη καρδιά.
τι τους έχεις κάνει;
χθες έβγαλα το σώμα μου το χτύπησα
στα μπροστινά σκαλιά με ένα σκουπόξυλο
& κανείς τους
δεν ξεπήδησε από το δέρμα μου γελώντας
φωνάζοντας με βρήκες!
ούτε ένας από αυτούς που φώναξα
δεν ήταν ήδη μες στο χέρι μου.

αγαπητή αυτοκτονία

εσύ φίλος κοινός
καλεσμένος σε γάμο, είδος
μητέρας, είδος αυτό
αγάπης είδος ελευθερίας.
ευχήθηκα πως ήσουν μύθος
όμως μητέρες με χρώμα σαν το δικό μου
έχουν διαλέξει ωκεανό
αντί για βάρκα, έχουνε στείλει
παιδιά σε σχολείο
σε ποτάμια. γνωρίζω νέγρους
που θέλουν απλά
ησυχία. σε είδα να
χορεύεις και καύλωσα.
δεν θα σου αρνηθώ
αυτό που άλλοι βρήκανε
στη γλυκιά μούχλα
πίσω απ’ το αυτί σου. ξέρω τι γίνεται
όταν ζητάς φιλάκι, είναι όλο
γλώσσα, δεν
ξεκλειδώνεις, ρουφάς το
πρόσωπο μέχρι το σώμα
να λείψει.

αγαπητή αυτοκτονία

εκείνος εκεί; του υποσχέθηκα
ότι θα σκότωνα για αυτόν
& ο νέγρος μου ήταν ο νέγρος μου
& ο λόγος μου είναι ο λόγος μου.
αγαπητή αυτοκτονία, που είσαι;
έλα έξω. έλα να με βρεις.
είμαι στην πόρτα σου, αυτοκτονία.
θα περιμένω. έχω προσφέρει τα σκουλαρίκια μου
& βαζελίνωσα το πρόσωπό μου. έβαλα το καλό
το πουλόβερ μου για αυτό.
όπλο δεν έφερα μα τη γροθιά μου.

―Ντανέζ Σμίθ

 

……………………………………………

 

notes

dear suicide

how is the war? is it eating?
tell me of the girls charging
backwards into dumb tides
death’s wet mouth lapping
their ankles, knees, eyebrows.
tell me of the sissies like drunk
fireworks, rocketing into earth
afterimage burned into river
& cement memory.
how is the war? does it have
a wife? does she know how
the bodies got in her bed?

dear suicide

i know your real name.
i bind you from doing harm.
i enter the room like a germ.
i say your name, it is my name.
the walls cave around me like a good aunt.
the window hums. the door rocks me.
the dresser leaves to go make tea.
the room knows my name.
it binds us from doing harm.

dear suicide

where are you keeping my friends?
every cup i turn over holds only air.
i jimmy open a tulip expecting their faces
but find only the yellow heart.
what have you done with them?
yesterday i took my body off
beat it on the front steps with a broom
& not one of them
came giggling out my skin
yelling you found me!
not one of them i called for
was already in my hand.

dear suicide

you a mutual frienda wedding guest, a kind
of mother, a kind of self
love, a kind of freedom.
i wish you were a myth
but mothers my color
have picked ocean
over boat, have sent
children to school
in rivers. i known niggas
who just needed
quiet. i seen you
dance, it made me hard.
i would not deny you
what others have found
in the sweet mildew
behind your ear. i know
what happens when you
ask for a kiss, it’s all
tongue, you don’t
unlatch, you suck
face until the body
is gone.

dear suicide

that one? i promised him
i would kill for him
& my nigga was my nigga
& my word is my word.
dear suicide,where are you?
come see me. come outside.
i am at your door, suicide.
i’ll wait. i’ve offed my earrings
& vaselined my face. i put on
my good sweats for this.
i brought no weapon but my fist.

―Danez Smith

 

*

 

Ακούστε το ποίημα

 

κάποιες φορές θα ήθελα να αισθανόμουνα τις παρενέργειες

ωστόσο δεν υπάρχουνε ενδείξεις μα ενδείξεις
κανένα ίχνος μα τα καλά μαντάτα

πως δεν υπάρχουν άσχημα ακόμα. κι όμως.
θα ήθελα να αισθανθώ ναυτία, τη δύσρευστη κραυγή

της το πρωί, εκείνο το σημάδι εγκυμοσύνης
ότι εντός σου, πρήζεται η ζωή. ξέρω

ότι δεν είμαι μάνα, κι όμως ξέρω πώς είναι
να φροντίζεις κάτι που θέλεις να σκοτώσεις

μα δεν μπορείς. μαθαίνεις να το αγαπάς. ναι.
αγαπώ τον γλυκούλη μου ιό. της ζωής μου είναι

σημάδι, ο τοξικός μου άγγελος, μια ουτοπία χαμένη
κάνει το αίμα μου αυτό που είναι.

καταλαβαίνω τώρα την πεντάμορφη, το πώς το τέρας
μπόρεσε να αγαπήσει. αν τους κυνόδοντες κοιτάξεις

παρατεταμένα, ακόμα και αυτοί που ‘γίναν ροζ
από το ίδιο σου το αίμα μοιάζουν μαλακοί.

ήξερα τι μπορούσε να συμβεί. δεν χρειαζόμουν
φίδι. μόνος μου έφτιαξα το φρούτο.

ήμουν η άμπελος, το φως και η βροχή.
η λάσπη ήμουνα εγώ. τα χέρια

μες στη λάσπη ήτανε τα χέρια μου.
κόπηκα από μαχαίρι που ‘φτιαξα

κι όμως ήξερα μόνο πώς να ζω
όταν ήξερα πως θα πεθάνω.

θέλω να ζήσω. μάλλον το εννοώ.
παίρνω το χάπι ακόμα και τις μέρες

που δεν παίζει να επιβιώσω.
έδωσα μια ευκαιρία στο σώμα μου. τόσο

τουλάχιστον με αγαπώ. ευχαριστώ εαυτέ μου.
ευχαριστώ, χαπάκι, άγευστο & αφρίζον

ευχαριστώ, άρρωστο αίμα, πρώτε μου άντρα
άδειο ποτάμι φωτεινό με σολομούς.

―Ντανέζ Σμίθ

απαγγελία: Αλέξανδρος Μιχαήλ
με αφορφή την εικαστική εγκατάσταση To Whom It May Concern

 

……………………………………………

 

sometimes i wish i felt the side effects

but there is no proof but proof
no mark but the good news

that there is no bad news yet. again.
i wish i knew the nausea, its thick yell

in the morning, the pregnant proof
that in you, life swells. i know

i’m not a mother, but i know what it is
to nurse a thing you want to kill

but can’t. you learn to love it. yes.
i love my sweet virus. it is my proof

of life, my toxic angel, wasted utopia
what makes my blood my blood.

i understand belle now, how she could
love the beast. if you stare at fangs

long enough, even fangs pink
with your own blood look soft.

knew what could happen. needed
no snake. grew the fruit myself

was the vine & the rain & the light.
the dirt was me. the hands drilling

into the dirt were my hands.
i made the blade that cut me down.

but i only knew how to live
when i knew how i’ll die.

i want to live. think i mean it.
take the pill even on the days

i think i won’t survive myself.
gave my body a shot. love myself

at least that much. thank you, me.
thank you, pill, seafoam & bland.

thank you, sick blood, my first husband
dead river bright with salmon.

―Danez Smith