Chen Chen

Προσκαλώ Τους Γονείς Μου Σε Δείπνο

Στην πρόσκληση, τους λέω για δέκατη έβδομη φορά
(η τέταρτη γραπτώς), πως είμαι γκέι.

Στην πρόσκληση, βάζω φωτογραφία του αγοριού μου
& γράφω, Βρεθήκατε ήδη δύο φορές. Ωστόσο τώρα 

θα τον ρωτήσετε κάτι άλλο πέραν του μπορείς να μου δώσεις
αυτό κι εκείνο. Θα τον ρωτήσετε

για αυτόν. Θα σας αρέσει το δείπνο. Θα είστε
ευχάριστοι. Παρακαλώ ελάτε.

Έρχονται.
Κάθονται στο τραπέζι & ρωτάνε το αγόρι μου

το πρώτο πράγμα που τους πρότεινα να συζητήσουν
μόλις έφτασαν: Πώς πάει η δουλειά;

Είμαι σαν το παιδί από το Μόνος στο Σπίτι, σχεδιάζω
κάθε κίνηση μιας οικογένειας πραγματικής, σαν

να με βλέπουνε από εκεί έξω δύο
τρομακτικοί και τρομερά ανίκανοι ληστές.

Το αγόρι μου απαντά με το πιο χαρωπό του πρόσωπο.
Δίνω στον πατέρα μου το μπολ με τη σούπα—Πολύ ωραίο,

τι λέτε κι εσείς; Η μητέρα μου βάζει το καλύτερό της χαμόγελο
ενώ Κάθεται Με Το Αγόρι Tου Γιου Της.

Που Είναι Αγόρι Χαμογέλα. Χαμογελάω Με Το Μπράβο
Που Χαμογελάς Λίγο Καλύτερα Μαμά.

Όλοι μας τρώμε σούπα.
Έπειτα η μητέρα μου γυρίζει

προς το μέρος μου, μού ψιθυρίζει στα Κινέζικα, Θα έρθει μαζί σου
για τη γιορτή των Ευχαριστιών; Θα ‘ρθει εκείνη η φίλη μου, δε θα της

άρεσε αυτό. Είμαι σαν το παιδί από το Μόνος στο Σπίτι, τραβαώ
τους σπάγκους ώστε να γίνει η μητέρα μου από χαρτόνι λίγο

πιο μητρική, εκτός του ότι δεν είναι
από χαρτόνι, έχει

ήδη, ξεπεράσει τη μητέρα μου. Προσμένει
την απάντησή μου.

Ενώ ο πατέρας μου ανοίγει
εφημερίδα, ενώ η πρόσκληση

το απαγόρευε ρητά.
Είμαι σαν το παιδί

στο Μόνος στο Σπίτι, εκτός του ότι σπίτι μου
είναι αυτό εδώ το διαμέρισμα, & είμαι μεγαλύτερος πολύ, & όχι μόνος,

& όχι αυτός που πρέπει
να μάθει πράγματα — Θυμίστε μου 

πώς φτιάξατε αυτό το φαγητό, λέει στη μητέρα μου το αγόρι
μου, σαν να μιλούσαν έτσι άνετα από

πάντα. Σαν να μην του είχε πει κανείς
τόσες πολλές φορές, για την ταινία με μη γραμμικό

slapstick, μετα-αποκαλυπτικό θρίλερ & ψυχολογικό
απόπατο, στην οποία τώρα πρωταγωνιστεί.

Θυμίστε μου, λέει
στην οικογένειά μας.

―Τσεν Τσεν

μετάφραση: Sam Albatros

 

……………………………………………

 

I Invite My Parents to a Dinner Party

In the invitation, I tell them for the seventeenth time
(the fourth in writing), that I am gay.

In the invitation, I include a picture of my boyfriend
& write, You’ve met him two times. But this time,

you will ask him things other than can you pass the
whatever. You will ask him

about him. You will enjoy dinner. You will be
enjoyable. Please RSVP.

They RSVP. They come.
They sit at the table & ask my boyfriend

the first of the conversation starters I slip them
upon arrival: How is work going?

I’m like the kid in Home Alone, orchestrating
every movement of a proper family, as if a pair

of scary yet deeply incompetent burglars
is watching from the outside.

My boyfriend responds in his chipper way.
I pass my father a bowl of fish ball soup—So comforting,

isn’t it? My mother smiles her best
Sitting with Her Son’s Boyfriend

Who Is a Boy Smile. I smile my Hurray for Doing
a Little Better Smile.

Everyone eats soup.
Then, my mother turns

to me, whispers in Mandarin, Is he coming with you
for Thanksgiving? My good friend is & she wouldn’t like

this. I’m like the kid in Home Alone, pulling
on the string that makes my cardboard mother

more motherly, except she is
not cardboard, she is

already, exceedingly my mother. Waiting
for my answer.

While my father opens up
a Boston Globe, when the invitation

clearly stated: No security
blankets. I’m like the kid

in Home Alone, except the home
is my apartment, & I’m much older, & not alone,

& not the one who needs
to learn, has to—Remind me

what’s in that recipe again, my boyfriend says
to my mother, as though they have always, easily

talked. As though no one has told him
many times, what a nonlinear slapstick meets

slasher flick meets psychological
pit he is now co-starring in.

Remind me, he says
to our family.

―Chen Chen

**

 

Ακούστε το ποίημα

 

Αυτοπροσωπογραφία ως Τόσες Πολλές Δυνατότητες

 

Φαντάζομαι τη μέρα που θα γίνω τόσο ατρόμητος όσο ένα μάνγκο.

Τόσο καλός όσο μία ντομάτα. Αμείλικτος προς το πιγούνι & πουκάμισο.

Συνειδητοποιώντας πως μισώ τη λέξη «γουλιά».

Μα μόνο αυτό κάνω.

Πίνω. Τόσο αργά.

& λέω πως το γεύομαι. Όταν απλά στην πρόσληψη υγρών δεν το ‘χω.

Δεν είμαι μάνγκο ούτε ντομάτα. Είμαι απλά χασμουρητό που

σκούριασε, χρόνου γεμάτου φήμες. Είμαι μια αρκτική σοφίτα.

Έλα περίπατε και σύμβολο συμπλεκτικό στο γλιστερό το πολικό αχούρι.

Δεν είμαι ο στρέιτ μανιακός με την καθαριότητα που ήθελε η μάνα μου να γίνω.

Είμαι ένας γκέι που πίνει γουλιά γουλιά, & η μάνα μου έχει εναποθέσει τις στερνές

ελπίδες της στα αδέρφια μου.

Τους θέλει να καταβροχθίσουνε τον κόσμο, να φτύσουν δυνατά πτυχία, υπεύθυνα

εγγόνια έτοιμα να μασουλήσουνε.

Θα γίνουνε καλύτερα από μάνγκο, τα αδέρφια μου.

Παρότι δεν μπορώ να φανταστώ τι θα ‘τανε αυτό.

Ενδεχομένως μάνγκο που πετάνε. Ιπτάμενα υβρίδια μάγκο-ντομάτα. Όμορφοι γιοι.

―Τσεν Τσεν

 

……………………………………………

 

Self-Portrait as So Much Potential

 

Dreaming of one day being as fearless as a mango.

As friendly as a tomato. Merciless to chin & shirtfront.

Realizing I hate the word “sip.”

But that’s all I do.

I drink. So slowly.

& say I’m tasting it. When I’m just bad at taking in liquid.

I’m no mango or tomato. I’m a rusty yawn in a rumored year. I’m an arctic attic.

Come amble & ampersand in the slippery polar clutter.

I am not the heterosexual neat freak my mother raised me to be.

I am a gay sipper, & my mother has placed what’s left of her hope on my brothers.

She wants them to gulp up the world, spit out solid degrees, responsible grandchildren ready to gobble.

They will be better than mangoes, my brothers.

Though I have trouble imagining what that could be.

Flying mangoes, perhaps. Flying mango-tomato hybrids. Beautiful sons.

―Chen Chen